آنچه از دامنه كوهها مىلغزد و فرو مىريزد گفته مىشود در اينجا مقصود لغزش در تصميم‌هاست . ( 1124 ) الوَنَى : سستى ، كاهلى . ( 1125 ) الاهَاب : پوست حيوان . ( 1126 ) حَافِدٌ : شتاب كننده . ( 1127 ) كَبَسَ : پر كرد . ( 1128 ) المَوْر : حركت شديد . ( 1129 ) المُسْتَفْحِلَة : خروشان و پر هيجان . ( 1130 ) زَاخِرَة : پر ، مملو . ( 1131 ) اوَاذىّ : جمع « آذِى » ، قسمتهاى بالاى موج ، امواج دريا . ( 1132 ) تَصْطَفِقُ : اصطَفَقَتِ الاشجَارُ : بواسطه باد درختها تكان خوردند . ( 1132 ) الاثْبَاج : جمع « ثبج » ، از پشت گردن تا كمر ، از اين لغت براى امواجى كه بر پشت يكديگر سوار ميشوند ، استفاده شده است . ( 1133 ) الكَلْكَل : در اصل به سينه مىگويند ولى در اينجا اشاره است به آن بخش از زمين كه با امواج دريا برخورد مىكند . ( 1134 ) مُسْتَخْذِياً : شكسته ، سست . ( 1135 ) تَمَعَّكَتْ : ماليد . ( 1136 ) اصْطِخَاب : بلند كردن صدا . ( 1137 ) سَاجِياً : ساكن ، آرام . ( 1138 ) الحَكمَة : دهنه اسب ، ميلهء آهنى كه به افسار متصل است و در دهان اسب قرار مىدهند . ( 1139 ) مَدْحُوَّة : مبسوط ، گسترده . ( 1140 ) البَاوُ : تكبر ، فخر . ( 1141 ) الغُلَواء : نشاط و شادابى جوانى ، غلو كردن ، از حد تجاوز كردن . ( 1142 ) كَعَمَ : « كَعَم البَعِيرَ » : يعنى دهان شتر را بست تا چيزى نخورد يا گاز نگيرد . ( 1143 ) الكِظّة : حالتى كه بعد از پرخورى زياد به انسان دست مىدهد ، و در اينجا مقصود حالت خروشندگى و طغيان درياست . ( 1144 ) نَزَقَاتِه : جمع « نَزَقَ » ، سبك سريهايش . ( 1145 ) لَبَدَ : ايستاد و ساكن شد . ( 1146 ) الزِيفَان : با تكبر راه رفتن ، خراميدن . ( 1147 ) اكْنافِهَا : اطراف و نواحى آن . ( 1148 ) البُذّخ : جمع « باذخ » و الشمّخ جمع « شامخ » ، بلند و مرتفع .